Een ongekende ramp voltrok zich in de ochtend van 26 augustus in Nepal: de instorting van een stuk gletsjer stuwde miljoenen liters modder en stenen door de Rasuwa vallei in Nepal. De schade is immens. De materiële schade maar vooral de menselijke schade die de Nepalese mensen zelf hebben opgelopen. In april en mei 2015 werden zij al door 2 vernietigende aardbevingen (7.8 en 7.4) getroffen. Nu werd de vallei van Rasuwa volledig weggevaagd. Marjo Jenniskens uit Ysselsteyn woont en werkt al 22 jaar niet ver van het huidige rampgebied.
Hieronder leest u enkele emotionele appjes die Marjo direct na de ramp schreef.
De watermassa is doorgestroomd vanuit Tibet, via Nuwakot, naar Dhading, naar Chitwan in het zuiden van Nepal. Enkele dagen na de ramp is ook de belangrijkste verbindingsweg tussen Kathmandu en Pokhara ingestort. Deze is waarschijnlijk voor minimaal een maand gesloten. Het is de belangrijkste doorvoer-route van Nepal. Gelukkig hebben ze inmiddels wel alternatieve routes gevonden om bij gedeeltes van het rampgebied te komen met jeeps en legervoertuigen … de rest moet per helikopter worden bereikt.
De enorme watermassa sleurde alles mee, beelden die u waarschijnlijk op tv hebt gezien … enorme rotsblokken, modder, bomen, huizen, vele waterkracht projecten. Vooral ook veel mensen, waarvan vele lichamen later kilometers verderop teruggevonden werden, zelfs tot in India. Niets bleef bespaard. Een troosteloze aanblik, veel modder en puin en vooral veel ontredderde verdwaasde mensen bleven achter, zoekend naar overlevenden of overleden familieleden en dorpsgenoten …
Marjo schrijft op de dag zelf:
Een hoop ellende, angst, verdriet… Zou het komen door klimaatverandering? Daar hebben deze arme berg-dorpsbewoners niet veel aan bijgedragen. Ik heb het nu niet met eigen ogen in Rasuwa gezien, maar wel 5 jaar geleden in ons gebied. Ik ken het huidige rampgebied gebied echter wel. Met deze twee ervaringen kan ik me levendig voorstellen waar deze mensen doorheen gaan. En de schade… oh, mijn God… niet te overzien. Het menselijk leed, het herstel, de huizen, infrastructuur, elektra, water- en voedselvoorziening… Zoveel is verwoest: inkomstenbronnen, het vee, landbouwgronden, waterbronnen, waterkrachtsystemen, de natuur enzovoort enzovoort … Al die mensen die alles kwijt zijn geraakt. Mensen die geïsoleerd zijn van de buitenwereld … en ga zo maar door … èn … geen sociale voorzieningen en geen verzekeringen voor de gewone Nepalese bevolking.
Noodhulp ja .. en daarna …? Jaren en jaren van herstel …
Keer op keer verbaast Marjo zich weer over de bewonderingswaardige flexibiliteit en veerkracht van de Nepalese bevolking.
Een burgeroorlog, politieke opstanden, een corrupte regering en de natuurrampen; aardbevingen, aardverschuivingen, overstromingen en zo meer van wat ze daar in de voorbije 22 jaar heeft meegemaakt … en … ook nu weer … ‘het leven gaat verder!!’
Het gezamenlijk leed schept een diepe band. De hele gemeenschap rouwt samen en slaat de handen ineen om elkaar te helpen. Mensen uit hogere dorpjes die de ramp hebben overleefd, delen hun laatste minimale voorraden en huizen met hen die niets meer hebben. Deze solidariteit is hartverwarmend en broodnodig, maar hoe lang strekt die voorraad nog?
Iets later schrijft Marjo:
En dan het leed, het intense verdriet, de angst die jaren doorspeelt… ah mai …zoveel gevolgen. Heropbouw, geen inkomsten, alles kwijt … wat ga je doen? Het gezamenlijke leed maakt het relatief ‘draagbaar’ … denk ik! De hele gemeenschap van het rampgebied gaat door dezelfde ellende. Dit heb ik met vorige rampen ook wel gemerkt: je bent niet de enige met verdriet en angst. Iedereen voelt hetzelfde. Mensen zijn veerkrachtig. Maar tot hoever, tot welke prijs en hoelang? En straks als er weer opgebouwd moet worden … hoe dan? Zonder hulp is dat ondoenlijk!
Mijn bijdrage betreft hulp zal in een iets later stadium plaats vinden, nadat de noodhulp gedaan is en de wederopbouw gaat beginnen. Het lijkt erop dat er momenteel geld loskomt vanuit allerlei hoeken. Naast de enorme giften uit het buitenland, worden ook in Nepal vele inzamelacties gehouden, iedereen voelt zich betrokken. Het land zal zeker weer opgebouwd worden. En ja … uit ervaring heb ik gezien dat er altijd weer mensen tussen het wal en het schip vallen, mensen die de hulp vaak het hardste nodig hebben. Als we tijdens de wederopbouw enkele mensen, initiatieven of een berg-dorps-gemeenschap kunnen helpen zou dat zeker een substantiële hulp zijn.
Vele hebben niet alleen hun dierbare verloren, vaak zelfs meerdere uit een familie, maar ook hun huizen, bezittingen en middelen van bestaan. Een huis, een stuk land en familie is in Nepal het pensioen en sociale verzekering voor later. Zonder deze ‘zekerheden’ is de arme lokale bevolking volledig overgeleverd aan de elementen en hulp van buitenaf.
“Een druppel op een zaadje”! Stichting Aamaala Nepal richt zich niet op acute noodhulp. Dat kunnen organisaties als Het Rode Kruis veel beter. Maar we kunnen over een poosje wel helpen met de wederopbouw. Dit is geen druppel op een gloeiende plaat, maar water wat een zaadje nodig heeft voor een nieuw begin.
U kunt d.m.v. een financiële bijdrage deze mensen steunen. Marjo zorgt dat uw geld goed terecht komt.
NL 81 RABO 0360 6643 85
t.n.v. Stichting Aamaala Nepal
O.v.v. Noodhulp
