In het afgelegen Nubri district, aan de grens met Tibet, ligt het dorpje Bih. Hoewel de komst van elektriciteit voor vooruitgang zorgt, brengt het ook een onverwachte uitdaging met zich mee voor de lokale voedselvoorziening.
Elektriciteit ten koste van water
Bih is een van armste gebiede in de regio. Onlangs is de overheid gestart met een waterproject om elektriciteit op te wekken. Hoewel het dorp nu over stroom beschikt, is er een keerzijde: het water is omgeleid, waardoor de traditionele watermolen niet meer kan draaien. Zonder deze molen kunnen de inwoners hun belangrijkste voedselbronnen (gierst en mais) niet langer malen.
Een elektrische molen
In een naburig dorp aan de andere kant van de vallei werkt een elektrische graanmolen inmiddels met groot succes. De mensen in Bih hebben een zelfde molen nodig om hun graanproducten te kunnen blijven verwerken.
Het sturen van technologie naar afgelegen gebieden (drie dagen reizen vanaf Kathmandu) is niet zonder risico. Appraten blijven vaak ongebruikt liggen zodra er iets defect is. Bih heeft echter een groot voordeel:
- Lokale expertise: er is een handige vakman in het dorp die het onderhoud kan uitvoeren
- Infrastructuur: de benodigde elektriciteit is nu aanwezig.
We hebben besloten om een elektrische graanmolen aan te kopen en het transport naar dit moeilijk bereikbare dorp te verzorgen.
